Operetka (wł. operetta - mała opera) - sceniczny utwór muzyczny z dialogami mówionymi, zbliżony do opery, charakteryzujący się lekką, melodyjną muzyką i komediową akcją. Największy rozkwit przeżyła w XIX wieku w Paryżu i Wiedniu, od których to miast wzięły nazwy dwa główne typy operetek: tzw. operetka paryska i operetka wiedeńska. Do charakterystycznych cech operetki zaliczyć można lekki, żartobliwy temat, melodyjność arii (często funkcjonujących jako samodzielne utwory sceniczne), optymistyczne zakończenie perypetii (najczęściej sercowych) głównych bohaterów i nieskomplikowane libretto. Istotną częścią przedstawień operetkowych jest ich strona choreograficzna, częste przeplatanie scenami baletowymi występów śpiewaków.
Operetka jako gatunek spokrewniona jest z wodewilem, singspilem oraz z operą komiczną. Żartobliwie nazywana jest "podkasaną muzą".
5 lipiec 1855 roku, uznawany jest za symboliczną datę powstania operetki. W tym dniu w drewnianym baraku stojącym w Paryżu, na którym wisiał szyld z napisem Les Bouffes Parisiens wykonano premierę sztuki Jacques Offenbacha Dwóch ślepych.
W Polsce operetka pojawiła się 20 marca 1859 roku. Na scenach Teatru Wielkiego w Warszawie wystawiono sztukę Jakuba Offenbacha pt. Małżeństwo przy latarniach w reżyserii Leopolda Matuszyńskiego.